Omdat die avond het Dordt College Chamber Orchestra in onze kerk zou spelen, moest even mijn hoofd ‘om’ en ik deed samen met Annika het huishouden. Daarna dacht ik: hoofd omzetten en nu gaan genieten van de prachtige muziek. Maar toen ik op weg was daarnaar toe, gebeurde er nog iets heel naars….

Ik ruik een raar luchtje terwijl ik rijd, maar geen lampje brandt  en ik zie niets bijzonders en dacht eerst nog even: ‘zal wel buiten zijn’. Maar nog een stoplicht verder zie ik dat het wel mijn auto is! Er komt rook rechts voor de bijrijdersstoel naar boven. Zo snel als ik kan zet ik de auto aan de kant, gris mijn cameratas mee en ren de dichtsbijzijnde winkel in en roep: ‘hebben jullie een brandblusser, mijn auto staat in de fik!’ En vervolgens ren ik weer naar buiten om Sjoerd te bellen. Ook 112 bel ik nog, terwijl iemand al bezig is de fik te blussen met het brandblusapparaat van de winkel. Helaas was de brandblusser snel leeg en werd het vuur alleen maar groter. En hoe snel ze ook handelen en noteren bij 112, het lijkt nog veeeel te lang (en de brandweerkazerne is maar 200 m van de plek waar ik stond!!). ‘Daar gaat mijn auto!! Neeeeeeeeee…. niet mijn auto. Nee! Straks knalt’ie nog uit elkaar!!’ (dat schijn ik dus ‘geleerd’ te hebben van films, want in het echt gebeurt dat niet zomaar…zeker niet bij dieselauto’s)

En even voel ik hoe blij en trots ik op deze auto ben. En hoe ik in paniek raak als je ziet wat vuur doet… Vuur is iets wat ik onwijs fascinerend vind, maar waar ik ook superbang voor ben.

Voor ik het besef staat er politie en brandweer bij en om de auto en is Sjoerd gearriveerd. Er wordt goed gehandeld en ik ben blij dat Sjoerd de brandweermannen kan helpen met motorkap opendoen en de accu ontkoppelen enz. en ik naar adem kan happen, want ik sta te trillen op mijn benen. Letterlijk.

Dan is de brand geblust en de brandweer net zo snel weer vertrokken als gekomen en kunnen we de schade opnemen. Gelukkig was er onder de motorkap niets gebrand en lijkt de motor nog in tact. Ik krijg hoop dat het goedkomt. Maar de airco is foetsie, het dashboard hangt scheeft, deur is weggevreten en de ramen zijn verbrand. En dan die allesoverheersende brandlucht: erger dan erg. Waarschijnlijk is het kortsluiting in de airco geweest.  Terwijl verzekering en wegsleepdienst gebeld worden, pak ik mijn laatste spullen nog uit de auto. En dan begin ik te beseffen dat het nog veel erger had kunnen zijn…

Na niet al te lange tijd komt de wegsleepauto en die zal hem naar de LandRovergarage brengen om de schade op te nemen en zo het kan te herstellen. Maar deze man boort mijn hoop de grond in: meestal komt dit niet meer goed: alleen de brandlucht al krijg je nooit nooit meer uit de auto.

Dan gaan we richting kerk, waar het concert is. Al is mijn hart nog erg onrustig, ik geniet van de muziek. Prachtig!

Deze jonge mensen sliepen bij een aantal gastgezinnen in Apeldoorn en ook wij hadden er een paar te logeren. En ze toeren door Duitsland en Nederland om daar op te treden in diverse kerken.

En al luisterend naar de muziek zijn daar ook de gedachten.

Ik ben zo blij en zo trots op deze auto.
Het was echt mijn droomauto!!
Ik genoot zo ontzettend van deze auto, meer dan ik van enige andere auto ooit gedaan heb.
Zo’n auto krijg ik niet meer in die kleur enzo.
Het was ‘maar’ een auto.
Ik leef nog.
Sjoerd leeft nog.
Niemand heeft wat.
Mijn camera’s zijn er nog.
Wat als mijn camera’s nu ook eens…
Wie ben ik eigenlijk zonder auto, camera en computer?
Ik zit eigenlijk wel vast aan deze spullen.
Vanmorgen hebben we een man begraven.
Zijn vrouw blijft nu alleen achter.
Deze man is onvervangbaar.
Dit is maar een auto.
En dan begint het riedeltje weer opnieuw.
Maar het was wel mijn auto.
Een auto waar ik nooit van had durven dromen…

Vannacht heb ik wel 30x gedroomd van rook, van rennen, van politie en brandweer, van schrik, van vuur, van blussen, van paniek, van opluchting.

Ik heb in elk geval genoeg om over na te denken na deze bizarre dag!!

Van 1993-2006 is er oorlog geweest  in Burundi. Tijdens deze oorlog zijn in dit kleine landje zijn meer dan 400.000 mensen omgekomen. Het geweld tussen de bevolkingsgroepen Hutu’s en Tutsi’s is ongekend. Duizenden mensen bleven jarenlang in buurland Tanzania. Nu het rustig lijkt te blijven, komen ze na vele jaren terug naar huis. Maar in hun huis wonen inmiddels anderen en op hun stukje grond kunnen ze niet meer hun gewassen verbouwen, zoals ze dat voordat ze moeten vluchten deden.

ZOA is hier in dit dichtbevolkte land om te helpen met deze landrechtenconflicten en het mooie is dat ze toch heel vaak tot een compromis komen: als we het stuk grond nu delen en we leren jullie om op het kleinere stukje grond meer opbrengst te krijgen?

De vrouw in het midden is Tutsi. Zij vertelt: “De moordenaar van mijn man woonde in dit dorp, en sindsdien zag ik alle Hutu’s als moordenaars. Maar de vredestraining heeft me geleerd dat we allemaal geleden hebben en dat we elkaar kunnen vergeven. Dit heeft me erg goed gedaan en helend gewerkt. Nu kan ik samenwerken met mijn Hutu-dorpsgenoten.” De man links: “Ik haatte deze Tutsi-vrouw. Ze heeft me aangegeven bij de politie, waarop ik werd gearresteerd samen met andere Hutu-mannen.” De vrouw: “Ik had hem gezien bij de groep die mijn man heeft vermoord.” Man: Alle mannen die werden gearresteerd, zijn gedood, behalve ik. Maar nu is de haat voor deze vrouw verdwenen. Sterker nog, ik zou geen bezwaren zien om met haar te trouwen. Behalve dan dat ik al getrouwd ben! Man rechts, ook Hutu: “Ik heb in het verleden gestolen van deze buurvrouw. Met de hulp van het vredescomité hebben we ons met elkaar verzoend. Het vredescomité heeft me geholpen mijn huis te herbouwen, en mijn buurvrouw heeft me zelfs wat bouwmaterialen gegeven.”

Omdat Burundi erg dichtbevolkt is en scholing daar niet zo vanzelfsprekend is als hier, lopen boerenbedrijven tegen een aantal problemen aan waar ze wel wat hulp bij kunnen gebruiken. Twee voorbeelden uit de praktijk:

1. Boeren vinden het lastig om uit te rekenen hoe groot de oppervlakte van hun land is en hoeveel zaaigoed zij dan nodig hebben voor hun land. Zo herkent men in de breedte dat alfabetisering zeer relevant is.

2. Als de grond iets meer opbrengst heeft gegeven dan ze (op dat moment) nodig hebben voor hun gezin, gaan de vrouwen naar de markt om dit verkopen. Wanneer een handelaar wat van haar wil kopen, wordt de groente gewogen. Terwijl de weegschaal aangeeft dat de zak 12 kilo weegt, zegt de handelaar kortweg dat het 10 kilo is. De marktconforme prijs van  500 frank per kilo hebben de vrouwen wel gehoord, maar als de handelaar dan zegt: ‘dat is dan 4000 frank wat je ervoor krijgt’, heeft de vrouw geen idee hoe ze wordt beduveld. Ze heeft geen idee van cijfers en letters omdat zij – en haar familie – nooit naar school gegaan zijn en kunnen dus geen weegschaal aflezen, laat staan en de juiste prijs kunnen uitrekenen. Om eerlijk te kunnen handelen door te weten waar ze over praten, is het van groot belang dat deze vrouwen leren lezen en schrijven.

In Burundi is nu gestart met een mooi project genaamd: ‘Het gezonde boerenverstand‘ (marktontwikkeling van onderaf) wat uitgevoerd wordt door lokale partners in samenwerking met de ZOA. Het houdt in dat de boeren geholpen worden met het landrechtenconflict, gewasteelt, arbeidsplanning, boekhouden en geld en ondernemen. Zo hebben de boeren al heel veel geleerd over efficiënter verbouwen en het grappige was dat een sceptische boer dacht: ‘kunnen jullie allemaal wel mooi zeggen, maar ik doe een deel ook nog mooi op mijn eigen manier’. Achteraf heel mooi vergelijkingsmateriaal, want anders zou je grotere planten of meer opbrengst kunnen wijten aan de juiste mate van regen en zon bijvoorbeeld. Op deze foto zie je grote en kleine plantjes van de boer, die het verschil tussen de oude en nieuwe methode dankzij zijn scepsis duidelijk zichtbaar maakt.

Verder zit de economie wereldwijd (helaas!) zo in elkaar dat als er geoogst kan worden, de prijzen dalen doordat er een overschot is op dat moment. Zo kregen de boeren bij de oogst maar 0,20 voor een kilo bonen. Nu zijn er grote voedselhangars zijn gemaakt waarin hun oogst opgeslagen kan worden en de boeren dus ook op andere tijdstippen hun bonen (of mais of cassave) kunnen verkopen. Negen maanden later (als er grote vraag is, omdat de oogst nog even op zich laat wachten) kregen de boeren 0,60 per kilo! Dat is wel drie keer zoveel!!

Sinds korte tijd zijn Combined Business Power, het bedrijf van mijn man Sjoerd, en Karakteristiek Fotografie ambassadeur van ZOA-Burundi en vorige week hadden we onze eerste bijeenkomst. We hadden een mooie ontmoeting met skype-verbinding met de landendirecteur Marius die in Burundi werkt en de andere ambassadeurs Burundi. We hebben plannen doorgenomen, kritische vragen gesteld en nagedacht over volgende stappen. Dat is het leuke van ambassadeur zijn: direct betrokken zijn bij het project en alles wat ermee samenhangt. Natuurlijk geld, maar ook aandacht, tijd, inzichten enzovoorts.

We zijn erg benieuwd naar het vervolg en zijn blij dat we onze kennis en geld kunnen delen en er zo direct betrokken bij kunnen zijn! Geven maakt blij! Ook geïnteresseerd? Je bent welkom je aan te sluiten bij dit Burundi-team (of een ander team natuurlijk) of dit mooie project te steunen! (ZOA in Apeldoorn Bank 38.75.12.012 ovv Team Burundi)

De oude Enkafabriek was weer een heerlijke locatie om foto’s te maken. Lekker veel licht, mooie oude muren en deuren en niet onbelangrijk: lekker de ruimte!

Lekker knuffelen.

Na een gezellige lunch kwam het vrolijke bruidspaar aan bij huize Kernhem. En… toen was het droog!!

En toen kwam, zoals Marloes zei, het spannendste van de hele dag: of de ring wel om de vinger (knokkel) van Hanno paste. Maar met een beetje handcreme kwam ook dat helemaal goed!

Getrouwd.

Tijdens de groepsfoto’s was het gelukkig nog steeds droog en die hebben we mooi op het landgoed van Huize Kernhem kunnen maken. Blijft een mooie plek.

Toen ben ik het bedankje gaan maken, in dezelfde stijl als de trouwkaart. Zo is’ ie geworden.

Na een eetpauze was ik weer bij de Oude Kerk in Ede om daar de bevestiging vast te leggen.

Nog een paar laatste afsluiters…

Regen kan ook echt heel prachtig zijn!!

Nu samen verder! Hanno en Marloes, geniet ervan. Elke dag!

Kijk voor de hele shoot hier op deze site.

En als je dit nu allemaal geregeld heb, nodig je mij uit als fotograaf… afgesproken?

Peter en Gerinda hopen volgend jaar te trouwen..  En zo’n besluit is op zich al een reden genoeg om nu al van samen een keer foto’s te maken. Het leuke is dat ik volgend jaar ook hun trouwdag mag vastleggen. En ik weet het nu al: met die ‘twee big smilen’ komt het echt helemaal goed!

Josien had aan haar Peter een mooi verjaardagscadeau gegeven: een fotoshoot van samen… Zomaar om het leven en de liefde te vieren.

Sjoerd en ik hebben ook zo’n verkeringsfotoboekje: gewoon een keertje samen naar het bos geweest: en hoe geweldig zijn die foto’s jaren later! Foto’s zijn een prachtig middel om herinneringen levend te houden, tot in detail! Ik besef het steeds meer!!

Of deze twee broertjes. De jongste was nu vier maanden en met die leeftijd had ik de oudste ooit ook al gefotografeerd.

De bruinoog-grote-broer heeft een blauwoog-baby-broer gekregen…Wat een lief kereltje!

De magische wereld van de bellen…

En even met mama lekker lachen!

Als paps en mams 25 jaar getrouwd zijn, is dat ook zo’n moment om even stil te staan. Bij wat er was en wat er nu is. Vijf zussen die speciaal voor hun ouders hun beste lach laten zien.

In zo’n klein uurtje dat we foto’s maken, hebben we tijd voor heel verschillende opstellen. En dat is leuk! Het hele gezin, met ‘aanhang’, zonder die mannen erbij, alleen de zussen, alleen pap en mam… Kortom: ik neem de tijd om waardevolle beelden te maken.

Of oma die wordt 80…

De zomer komt er weer aan, dus als je denkt: ja, zou toch wel heel leuk zijn… Maak een afspraak! Speciaal moment of niet… moet er altijd een bijzondere reden zijn om foto’s te maken? Alleen al het feit dat je leeft, dat je gelukkig bent, is reden genoeg! Gewoon doen dus! Meer informatie en prijzen vind je hier.

Om dit beeld verder uit te werken, hebben we een tijdje terug foto’s gemaakt en deze verwerkt in een heel eigen trouwkaart. Een trouwkaart die vertelt over het samen zijn, samen praten, de ringen als symbool, samen de toekomst in kijken, de bagage die je meeneemt, de rails die van twee naar een spoor zullen gaan.

Als je de kaart openvouwt wordt ie A3-formaat en zie je nog meer: namelijk heel kort de levensverhalen van deze twee mensen. En natuurlijk staat er aangekondigd wanneer en waar en hoelaat ze hun ja-woord zullen gaan geven!

De achterkant van de kaart.

Trouwkaarten kunnen heel rustig, heel druk, met veel foto’s, of juist heel sober zijn… En het leuke is: al pratend met een bruidspaar kom ik er al snel achter wat ze willen. Waar ze enthousiast over worden en wat ze niet leuk vinden. En tijdens het opmaken en overleggen ‘groeit’ als het ware ‘hun persoonlijke’ kaart… en dat is juist zo heel erg leuk! Ook interesse voor een trouwkaart op maat? Met je eigen verhaal, tekst? Er kan ontzettend veel, dus neem gerust contact op!

Was voor mij een nieuwe ervaring, wel even wennen en toch ook wel leuk om te zien hoe je elkaar kunt aanvullen als fotografen.

De laatste foto’s hebben we gemaakt in de studio en met een doos vol rozenblaadjes in de themakleur van de dag, konden we onze lol op! Ik heb van bovenaf foto’s gemaakt, Rik van beneden.

‘s Morgens: vijf man sterk (jep, met mij erbij zes) en een heeeeele grote lijst met allemaal dingen die we kunnen schoonmaken. En dan gaat me toch een wind van energie door het huis… stoffen, boenen, poetsen, zuigen, schrobben, dweilen… tot het huis zo ongeveer weer blinkt als een snotterbel in de maneschijn (zou m’n moeder zeggen…)!
-even snel wat Iphone-foto’s genomen-

Tussendemiddag lekker broodjes hamburger eten… energie voor de rest van de dag.

En toen we een paar uur later klaar waren, was het omkleden en optutten geblazen. Want ik had ze beloofd dat we nog portretten zouden gaan maken.

En dat hebben we gedaan, kijk maar mee!

O ja, als ik met de ene camera bezig ben, is de andere ook bezet!

Wat vind je van onze picknickplek? Chips, drinken en ….

negerzoenen!! (o, eh… dat mag je niet meer zeggen. Zoenen dus.)

Intussen heb ik van alle vijf de meiden verschillende foto’s gemaakt.

Twee zussen.

Vriendinnen-gekte

Vijf mooie meiden die zaten op een balk.
Boven op een balk.
Vijf mooie meiden die zaten op een balk.
Op een mooie warme dag in mei-ei.

Grote schoonmaak… is als je het met elkaar doet supergezellig en met flink resultaat! Ik ben erg blij in elk geval.

Het Dordt College uit de Verenigde Staten speelt dan in de Barnabaskerk (Canadalaan 25 in Apeldoorn).

Deze groep jonge mensen reist door Europa om hun muziek te delen met anderen. Kom ook en geniet een avond van prachtige muziek. Even niets anders dan je de muziek tot je door laten dringen…

De toegang is gratis, er zal wel een collecte gehouden worden voor een goed doel. Allemaal heel erg welkom!

De chique trouwkaart als aankondiging voor deze mooie dag.

Voor de fotoreportage gingen we naar een oud vervallen boerderijtje in Lunteren. Het is even ploeteren om er te komen, en Aline moest zelfs brandnetelprikkels verduren…

Maar eenmaal op de bestemming aangekomen hebben we heerlijk foto’s gemaakt.

Knoopjes van boven tot helemaal over de sleep…. hoeveel zouden het er zijn?

De boerderij had geen dak meer, maar de muren stonden nog: en dat is een prima decor!

Lief.

Lief boeketje ook met die lelietjes van dalen erin.

Hihi!

Daarna zijn we nog even naar Schaffelaar gereden om daar nog wat foto’s ‘in het groen’ te maken.

En wat is het mooi… dat prille lichte groen.

Samen dromen over later…

Detail van het boeket.

Na een gezellige lunch en wat groepsfoto’s achter in de tuin, ging het gezelschap op weg naar het raadhuis.

Want hier gaat het allemaal echt gebeuren…

Het ‘ja’ bezegeld met een ring.

Hieperdepiep hoeraaaa voor het kersverse bruidspaar!

Bij de oude kerk van Barneveld waren de ballonnen van de kinderen van de klas van Aline al van ver te zien.

Ja meneer van den Berg: ik zal heel goed voor uw dochter zorgen!

De kinderen zongen heel dapper een prachtig lied voor de juf en haar man.

De zegen van God zij met u.

De zus van Ewout en de zus van Aline zongen/speelden dit mooie lied… het was prachtig!

Zegen ons waar we in geloof voor leven
Zegen ons waar we hoop en liefde geven
Zegen om de ander tot zegen te zijn!
O God zegen ons tot in eeuwigheid

Vader maak ons tot een zegen
Hier in de woestijn
Wachtend op Uw milde regen
Om zelf een bron te zijn
Met een hart vol vrede
Zijn wij zegenend nabij
Van uw liefde delend
Waarin wij zelf tot bron van zegen zijn

Na de kerk was het natuurlijk tijd voor taart!

En als er gesmikkeld is van taart en limonade komt het echt kindermoment: Het stukje voor de juf. Ze zongen en gaven cadeautjes…

Maar het bruidspaar moest af en toe wel wat opdrachtjes doen! Zoals hier leest Ewout voor uit het boek: ‘Raad eens hoeveel ik van je hou’.

Die bekkies… heerlijk toch?

En nu samen verder. Deze dag, de huwelijksreis… de rest van het leven.

Dit is een dag om nooit te vergeten
Nu we hier staan een man en een vrouw
Een hand in een hand, het begin van een keten
Een hart in een hart , een teken van trouw.

Ewout en Aline, bedankt dat ik jullie mooie dag vast mocht leggen. Tussen alle buitjes door, waren jullie  het stralend middelpunt! Geniet onwijs van de vakantie!